15.1.12



Di Hawking que non cre que sobrevivamos mil anos máis neste planeta. Estou totalmente dacordo con el, o futuro da humanidade pasa por colonizar o espazo. como será? atoparemos o xeito de desplazarnos no espazo-tempo,non creo que exista outra posibilidade nesa escala, a do universo. Naves que superen a velocidade da luz? non tal, non creo que se poidan facer.
Encántame oir falar aos científicos da astrofísica, os que fan que coñezamos máis de nós mirando ás estrelas, vaia, o mesmiño polo que lle curtaron o pescozo a Prisciliano :) a teoría de cordas e os multiversos, os buratos negros... e tamén aos da mecánica cuántica e o mundo subatómico. Vale que non entendo nada, ou si?, pero non podo evitar pensar que todo do que nos falan xa o sabemos, pq é da materia da que estamos feitos, non somos quen de atrapalo con esas ecuacións imposibles pero xa sabemos, pq está dentro de nós, o que nos queren explicar. Ou será que tomei moitos tripis na miña vida? ha ha ha ha ha.
Resúltame emocionante ler a Hawking;

Vemos que las leyes de la ciencia describen cómo se comporta el Universo, pero para comprender el Universo del modo más profundo, también tenemos que comprender el porqué.

¿Por qué hay algo en lugar de nada?

¿Por qué existimos?

¿Por qué este conjunto concreto de leyes y no algún otro?

Creo que la respuesta a todas estas preguntas es la Teoría de Cuerdas. La Teoría de Cuerdas es la única teoría unificada que tiene todas las propiedades que pensamos que debería tener la teoría final. No es una teoría en el sentido habitual de la expresión, sino toda una familia de teorías diferentes, cada una de las cuales es una buena descripción de las observaciones solo en cierto rango de las situaciones físicas. La Teoría de Cuerdas predice que se crearon una gran cantidad de universos de la nada. Estos universos múltiples pueden surgir de forma natural de las leyes físicas. Cada universo tiene muchas historias posibles y muchos estados posibles en épocas posteriores, es decir, en épocas como la actual, mucho después de su creación. La mayoría de estos estados serán bastante diferentes del Universo que observamos y bastante poco idóneos para la existencia de cualquier forma de vida. Solo unos pocos permitirían que existiesen criaturas como nosotros. Por consiguiente, nuestra presencia selecciona, de ese inmenso conjunto, únicamente aquellos universos que sean compatibles con nuestra existencia. Aunque somos raquíticos e insignificantes en la escala del cosmos, esto nos convierte, en cierto sentido, en señores de la creación.

Siiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii! Moito Hawking.
coooooooomo mola! eu cando fala de universo penso que tamén se refire as persoas, pq cada un de nós somos un universo.
Xa fai moito que manteño que crer é crear. Que somos deuses creadores de realidade e tamén de soños, e iso é o que en verdade nos alimenta e o que fai cambiar o mundo, e non o "estado de benestar" nin a renda per cápita.
Por certo, cando desenguedellen a teoría de cordas han chegar a Deus, a variable necesaria para facela encaixar, a man creadora. Apaixóame esta época na que o poder omnimodo e secular da igrexa dilúese e son os científicos os que nos conectan co alén.